woensdag 26 maart 2014


GOWE- I Wonder

 
De Koreaans Amerikaanse rapper uit Seatlle’s underground hip hop scene, genaamd Gowe (Gifted On West East) heeft ooit het lied “I Wonder” uitgebracht, een nummer dat menigeen zal ontroeren.

Gowe groeide op in een Chinese familie, en op zijn achttiende jaar kwam hij erachter dat hij was geadopteerd uit Korea. Vanaf dat moment wilde de rapper al zijn gedachten, gevoelens en emoties samenbrengen in een lied.

In het lied I Wonder rapt Gowe over zijn biologische Koreaanse moeder die op haar 18e jaar zwanger raakt, en haar zoon afstaat voor adoptie. We horen dat hij ondanks zijn adoptie altijd van zijn biologische Koreaanse moeder heeft gehouden. Het lied is aan haar opgedragen. Zoals hij het zelf omschrijft is het zijn boodschap in een fles die hij uitgooit in de oceaan, in de hoop dat deze op een dag zal aankomen bij zijn biologische moeder.

 
 








De videoclip GOWE- I Wonder ( Feat. Erin Kim) is te bewonderen via YouTube.

Meer info over Gowe: http://gowe.bandcamp.com

zaterdag 23 november 2013



De Adoptiemonologen


Onlangs is er een nieuw boek, met de titel  ''De Adoptiemonologen'' verschenen.
Journalist Marina van Dongen, zelf als klein meisje geadopteerd uit Griekenland heeft voor dit boek o.a. harpiste Lavinia Meijer, Liesbeth List, schrijver Stephan Sanders en cabaretier Daniel Arends geinterviewd. Ze zijn alle vier als kind geadopteerd. In De Adoptiemonologen vertellen zij, en 27 anderen wat adoptie voor hen betekent.

Hoe ga je om met het gegeven dat je afgestaan bent voor adoptie? Speelt adoptie een rol bij het aangaan van relaties? Hoe is het als je zelf kinderen krijgt? Ben je op zoek gegaan naar je biologische ouders? Wat leverde dat op? Het zijn vragen waarmee geadopteerden vroeg of laat worden geconfronteerd en waarop zij in dit boek openhartig antwoord geven.
Het resultaat is een verzameling fascinerende en ontroerende levensverhalen over identiteitsvorming en het overwinnen van tegenslagen. De Adoptiemonologen is een must read voor geadopteerden en iedereen die geinteresseerd is in adoptie.

woensdag 25 september 2013

 
The only son
De Tibetaanse Pema is op jonge leeftijd door zijn ouders naar een kindertehuis in Kathmandu gebracht. Zijn ouders konden niet voor hem zorgen. Ook zijn twee zussen werden geadopteerd. Één zus werd geadopteerd in Amerika, en zijn andere zus in Nederland. De andere twee jongste zussen werden enkele jaren na Pema ook naar het kindertehuis in Kathmandu gebracht. Alleen zijn oudste zus is in Karang achtergebleven.
 
In deze documentaire volgen we Pema. Hij studeert in Nederland en woont bij zijn zus en haar Nederlandse adoptieouders.
Pema’s ouders wonen nog in Karang, een afgelegen dorp, hooggelegen in de Himalaya. De omgeving is prachtig, maar de verwesterde Pema ziet zichzelf daar niet oud worden. Dit tot teleurstelling en ergernis van zijn traditionele ouders. Zij zien hem liever terugkomen om hen te helpen in hun zware bestaan. Daarnaast hopen zij dat Pema het land overneemt en snel in het huwelijk treedt met een meisje uit het dorp.

Kiest Pema voor zijn eigen toekomst en geluk, of zal hij doen wat zijn ouders van hem verwachten?  Je kunt het zien in deze documentaire.
The only son is een documentaire van Simonka de Jong en was de hoogst genoteerde Nederlandse documentaire in de publieksprijs van het IDFA 2012.

http://www.idfa.nl/nl/tags/project.aspx?id=0822F58E-83A3-4069-B93C-9BE6F2447549

zondag 4 augustus 2013


Zuid-Korea ondertekent Adoptieverdrag



Minister Chin Young, de Minister van Volksgezondheid en Welzijn van de Republiek Korea heeft op 24 mei 2013 het Verdrag inzake de bescherming van kinderen en de samenwerking op het gebied van de interlandelijke adoptie ondertekend. Dit werd gedaan in aanwezigheid van Minister Schippers, de Nederlandse Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.


 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


De Zuid-Koreaanse Minister van Volksgezondheid en Welzijn, die ook de rol van Centrale Autoriteit onder dit Verdrag zal hebben, was speciaal hiervoor  naar Den Haag gekomen.

Voor Zuid-Korea is ondertekening van het Verdrag erg belangrijk. Interlandelijke adoptie van Koreaanse kinderen begon in de jaren ’50 na de Koreaanse oorlog. Het aantal adopties bereikte een hoogtepunt in de jaren ’80 en’90 en nog steeds vinden honderden Koreaanse kinderen een thuis in een ander land. De Zuid-Koreaanse regering ziet partij worden bij het Adoptieverdrag als belangrijke stap omdat het de versterking van het systeem van bescherming van kinderen hoog op de agenda heeft staan.

Bron: Ministerie van Buitenlandse Zaken
Klik hier voor alle verdragsgegevens van het verdrag in de verdragenbank:

donderdag 25 juli 2013

Interlandelijke adoptie 2008-2012


Het ministerie van Veiligheid en Justitie heeft een statistisch overzicht van interlandelijke adoptie over de jaren 2008 t/m 2012 gepubliceerd.

Eerder meldde de Volkskrant al dat er meerdere factoren meespelen in de sterke daling van interlandelijke adoptie. Enkele genoemde factoren zijn:
 
Aanhoudende berichten in de media over gesjoemel met adoptie procedures.
 
Economische vooruitgang van Azie en Zuid-Amerika, waardoor er minder kinderen
voor adoptie worden afgestaan.
Ook vangt men liever het kind in eigen land op (mede doordat er meer landen
zijn toegetreden tot het Haags Adoptieverdrag).
 
Ontwikkelingen in de wetenschap, waardoor ouders toch nog zelf kinderen kunnen krijgen.

Kijk voor het statistisch overzicht van het ministerie van Veiligheid en Justitie op:

http://www.adoptie.nl/WSMdocument/documents/Adoptie_trends_en_analyse_2013.PDF

donderdag 4 juli 2013

Couleur de peau: Miel

In 2012 is de film Couleur de peau: Miel uitgebracht van regisseur Laurent Boileau. Deze film is gebaseerd op het stripverhaal Couleur de peau: Miel en zoomt in op een aantal sleutelmomenten uit Boileau's leven.
Jung is de Koreaanse naam van regisseur Boileau, geboren in 1965 in Seoul en geadopteerd in 1971 door een Belgische familie.
Gedurende deze (autobiografische) film wordt de kijker meegenomen in het leven van Jung. We zien nog een stukje uit zijn leven in het Koreaanse kindertehuis, de aankomst van Jung in Belgie, het familieleven dat daarop volgt, en de problemen die hij tegenkomt tijdens zijn pubertijd. Ook het gemis van een eigen identiteit, ontworteling en de drang naar acceptatie door de omgeving staan centraal in deze film.
Menig geadopteerde zal zich herkennen in deze film. Het is een emotioneel verhaal waarin Boileau zijn gevoelens prachtig weet te verbeelden in animatie. De film is een prachtige mix van animatie, afgewisseld met oude fragmenten uit Boileau’s familiearchief, maar ook recente beelden van Boileau gedurende zijn verblijf in Korea.
De Engelse trailer is o.a. te bekijken op Youtube:

dinsdag 11 juni 2013


Mercy Mercy
 
Onlangs is de Deense documentaire Mercy Mercy van regisseur Katrine Rijs Kjaer uitgezonden op Holland Doc. De documentaire bracht nogal wat teweeg. Het leidde in Denemarken tot parlementsenquêtes en Kamervragen.
 
Masho en haar Deense adoptievader
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Vier jaar lang volgde Katrine Rijs Kjaer de perikelingen rondom de adoptie van het Ethiopische meisje Masho en haar broertje Roba. De biologische ouders (Sinkenesh en Husen) hebben HIV en krijgen van de dokter te horen dat ze niet lang meer te leven hebben. Ze besluiten Masho en haar broertje af te staan voor adoptie, onder de voorwaarde dat ze in contact blijven met hun kinderen. Wanneer zij hun twijfels en verdriet uitten wordt er door het adoptiebureau in Ethiopië gezegd dat ze niet zo moeten zeuren en dat dit toch de beste oplossing is.
Voor de kijker wordt het al snel duidelijk dat de ouders onvolledig worden ingelicht en zelfs worden voorgelogen over de adoptie door het adoptiebureau in Ethiopië. Ook wordt er door hen geen duidelijke informatie verstrekt naar zowel de Ethiopische ouders alsook naar de Deense echtpaar. Vanuit beide kanten blijken er andere verwachtingen te zijn.
 
We volgen de Ethiopische ouders die verwikkeld zijn geraakt in de adoptieprocedure, de rol hierin van het adoptiebureau, en de vertwijfelingen die de adoptie met zich meebrengt.
 
Ook het Deense paar (Henriette en Gert) wordt gevolgd. Vanaf het moment van blijdschap bij het zien van de kleine Masho en Roba tot en met het inschakelen van hulpverleners omdat zij niet overweg kunnen met de volgens hen onhandelbare Masho.

In deze documentaire wordt al snel duidelijk dat het welzijn van Masho en Roba niet centraal heeft gestaan. Hoe het hen vergaat is terug te zien op Holland Doc:  http://www.hollanddoc.nl/kijk-luister/documentaire/m/mercy-mercy.html